Hindistan’ın kurak kırsal kesimlerinde yağış sularının gözenekli tabakadan süzülerek yitip gitmesini engellemek amacıyla akarsu ve gölet tabanlarına kil serildi. Sıkıştırılan zemin sayesinde suyun derine kaçması önlenirken, yükselen yer altı seviyesi kuyu kaynaklarının kurak dönemlerde dahi kesintisiz çalışmasını sağlayarak bölgedeki krizi hafifletti.
Geçirgen zemin yapısı nedeniyle yoğun yağmur dönemlerinin ardından dereler kısa sürede kuruyor, köylerdeki su kuyuları çekilerek tarım alanları nemsiz kalıyordu. Yüzey sularının hızla derin katmanlara süzülüp kaybolması, kırsal toplulukların içme ve zirai sulama ihtiyaçlarında sürekli bir darboğaza yol açıyordu.
Su krizine kalıcı bir çözüm üretmek isteyen uzmanlar ile yerel halk, kuruyan dere güzergâhlarına ve doğal çanaklara binlerce ton killi malzeme taşıdı. İş makineleriyle sıkıştırılan killi zemin, suyla temas ettiğinde genleşip gözenekleri bütünüyle kapatarak sızdırmaz bir taban bariyeri haline geldi.
Oluşturulan yalıtım katmanı yüzey sularını havza içerisinde tutarken çevredeki yer altı rezervlerinin düzenli biçimde beslenmesini sağladı. Yüksek maliyetli beton bentler inşa etmeye gerek kalmadan hayata geçirilen bu yöntem, kurak bölgelerde su tutma kapasitesini artıran sürdürülebilir bir saha örneği sundu.
